در این طراحی، زبان معماری کلاسیک با نظم خطوط و صلابت فرم‌ها، پایه‌گذار فضایی شد برای سکونت و آرامش. ترکیب تناسبات دقیق، جزئیات اصیل و فرم‌های آشنا، حسی از ثبات و زیبایی را در دل این ویلای شخصی پدید آورده است.

نمای بنا با سنگ کرم‌رنگ و رگه‌های طبیعی‌اش، جلوه‌ای باشکوه و ماندگار یافته؛ سطحی زنده که در نور روز بازی سایه و روشن ایجاد می‌کند و اصالت کلاسیک را به نمایش می‌گذارد. بازشوهای عمودی بزرگ و در ورودی اصلی، با طاق‌های قوس‌دار،شکوهی تاریخی را تداعی کرده و حس ورود به عمارتی اصیل و ریشه‌دار را به مخاطب منتقل می‌کنند. استفاده‌ی پرجزئیات از ابزارهای کلاسیک در قاب‌ها و خطوط بنا، زبان طراحی را کامل کرده و هویت فضا را غنی ساخته است.

محوطه‌ی ویلا نیز در امتداد همین نگاه شکل گرفته است؛ کف‌سازی با سنگ خاکستری و بخش‌هایی با سنگ مشکی، تضادی سنجیده و در عین حال ظریف ایجاد کرده‌اند که به فضا عمق و غنا می‌بخشد. در کنار این، زون‌بندی فضاهای سبز با گیاهان متنوع، ریتمی طبیعی و پویا به محیط بخشیده و حس زندگی را به معماری استوار بنا پیوند زده است.

این ویلا، تنها یک مکان سکونت نیست؛ بلکه صحنه‌ای‌ست که در آن وقار کلاسیک با آرامش روزمره در هم تنیده می‌شود. فضایی که در آن سنگ، فرم و طبیعت، به زبان مشترکی برای خلق تجربه‌ای ماندگار از زیبایی و سکون بدل شده‌اند.

طراح: پریسا رجب پور
سبک: کلاسیک